Kamienny Poznań. O skałach, które tworzą miasto

Beata Raszka; Krzysztof Kasprzak

doi:10.62875/9zbrx791

Kamienny Poznań. O skałach, które tworzą miasto

Authors

Beata Raszka

Author
Krzysztof Kasprzak

Author

DOI:

https://doi.org/10.62875/9zbrx791

Keywords:

Array, Array, Array

Abstract

Od wieków symbolem wieczności był kamień. Ze względu na swoją twardość, wytrzymałość i trwałość zawsze przywoływał inny porządek, przedstawiał ład odmienny od świata ludzi, podkreślał to, co wiązało się z przekraczaniem ludzkiego widzenia świata. Ze względu na to co wyrażał, miał wymiar sakralny, określony szczególnym szacunkiem, względami i uznaniem. Ludzie adorowali kamień jako byt, w którym objawia się świętość i jako obiekt przeznaczony do obrony własnej i zmarłych [Eliade 1993, s. 212-234; Kopczyński, Skoczylas 2006]. Tradycyjne japońskie ogrody suchego krajobrazu (karesansui) budowane przy świątyniach przeznaczone były wyłącznie do kontemplacji i praktyk medytacyjnych. Tworzone pod wpływem estetyki zen ogrody stanowiły wyrazistą, indywidulną, pełną surowego minimalizmu kompozycję stylizowanego krajobrazu, głównie poprzez stosowanie specjalnie dobranych oraz rozmieszczonych skał i kamieni.

References

Eliade M., 1993, Traktat o historii religii, Wydawnictwo OPUS, Łódź

Kaniecki A., 2004, Poznań. Dzieje miasta wodą pisane, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań

Kopczyński K., Skoczylas J., 2006, Kamień w religii, kulturze i sztuce, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań, seria: badania interdyscyplinarne nr 3

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tj.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1478, z późn. zm.

Downloads